იუვე, სიყვარულიდან – სიყვარულამდე..

იყო იუვენტუსის გულშემატკივარი ნიშნავს, რომ შავ-თეთრ ფერებს სრულად იზიარებ:

იზიარებ ბედნიერებას და ტკივილს, რომელიც არ გაძლევს მოსვენების საშუალებას.. თითქოს ფიქრობ, რომ ეს მხოლოდ ფეხბურთია და ცხოვრებაში უფრო მეტი სხვა მნიშვნელოვანი პრობლემებია, რომლებიც ნამდვილად საჭიროებენ მეტ ყურადღებას, დროს და ძალისხმევას..

თუმცა, ერთია შენ რას ფიქრობ და მეორეა ის ტკივილი, რომელიც შიგნით ბუდობს, გჭამს და კონცენტრირების საშუალება სხვა საქმეზე არ გაძლევს..

ასე იყო ჩემს შემთხვევაში.. საშინელება, რაც დაიწყო მატჩის მეორე ტაიმიდან ან შესაძლო შინაგანად უკვე მე-11 წუთიდან, როდესაც იუვე უბრალოდ გაქრა მოედნიდან.. გოლი.. მარიო.. ჩემი სუპერ მარიო რომელსაც კბილებით ვიცავდი, მაშინ როდესაც იუვეს ყველა ქომაგი მძორს და საქონელს ეძახდა.. თუმცა, ტიფოზერიას ეს ავიწყდება მალე და საბედნიეროდ ყველამ დააფასა ხორვატის გარდასახვა ამ სეზონში!

მაგრამ რა ხდება შემდეგ.. ვეძებთ დამნაშავეს და ბუნებრივია მსაჯის სასტვენისთანავე ყველა გამოგვყავს დაბალი დონის მოთამაშედ.. არაფრის მაქსინი ალეგრი თავისი დიბალათი და ამბებით.. ნუ ჯუზეპე მაროტას ლანძღვა და გინება სხვა საქმეა..

ნურავის ავიწყდება ის ერთი მნიშვნელოვანი ფაქტი, რომ არა მასიმილიანო ალეგრი (ძალიან რომ მიყვარს მისი ზედმეტსახელი “შეშლილი მაქსი”) აღწევს საოცარ შედეგს.. მის მიერ შექმნილმა გუნდმა მადრიდის რეალის წინააღმდეგ მატჩის დაწყებამდე ჩაგვისახა რეალური იმედი.. და არამარტო ჩვენ.. სუბიექტურად განწყობილ ფანებს.. არამედ მსოფლიოში იყო ეს აზრი, ელემენტარულად შევხედოთ ტოტალიზატორის კოეფიციენტებს, რომლითაც იუვე ფაქტიურად თანაბრად იდგა რეალთან.. დიახ, ეს მაქსის მიღწევაა.. მისმა ფილოსოფიამ და ერთ გუნდათ შეკრულმა კოლექტივმა გვაფიქრებინა, რომ მისტერი ბიჭებთან ერთად ამას შეძლებდა.. ამიტომ ძალიან დიდი მადლობა მაქს! ყველაფრისთვის მადლიერები უნდა ვიყოთ რაც ამ კაცმა ჩვენი გუნდისთვის გააკეთა და იმედი მაქვს მომავალ სეზონშიც ჩვენთან იქნება. “ჩვენ ფინალში დავბრუნდებით და აუცილებლად გავიმარჯვებთ!”- მე მჯერა მისი, რადგან ალეგრი ზუსტად ის ადამიანია რომელიც იუვეს იმ ემოციას აჩუქებს, რომელსაც დიდი ხანია ველით.

დიბალაზე და დანარჩენ ბიჭებზე საუბარი, ლანძღვა და ასე შემდეგ კომენტარის ღირსადაც არ მიმაჩნია. ჩემთვის იუვენტუსის ქომაგი არის ადამიანი, რომელიც რაციონალურად აფასებს სიტუაციას.. მდგომარეობას რაც არის იტალიაში შექმნილი და მხოლოდ ამის შემდეგ გამოაქვს განაჩენი. სუპერ ტრანსფერები, რომელსაც იუვეს ტიფოზერია მატჩის შემდეგ გაყვიროდა და ნახევარი იუვენტუსის გემიდან გადაყრას ითხოვდა, იყო ცხელი გულის გამოძახილი.. პიანიჩიც, ხედირაც, დიბალაც, იგუაინიც არ არიან ის ფეხბურთელები, რომლებიც დაცინვის ობიექტები უნდა იყვნენ ვინმეს მხრიდან.. ამ მოთამაშეებმა მთელი სეზონი ამაღლებულ ნოტაზე ჩაატარეს! გვაჩუქეს ის რასაც ნებისმიერი სხვა ქომაგი ინატრებდა.. გონსალოს კრიტიკა და 90 მილიონზე ჩაციკვლა ცალკე ირონიაა რომელიც გაბრაზებული ქომაგის მორიგი გზაა გაამართლოს სიტუაცია და იპოვოს დამნაშავე..

მახსოვს ამ სეზონის დაწყების წინ როგორი მითქმა მოთქმა იყო.. პოგბას გაყიდვა და ამბებიდან გამომდინარე.. დარწმუნებული ვარ ანალოგიური სცენარი იქნება ახლაც.. მაგრამ ეგ არაფერი.. ჩვეულებრივი ამბავია.. ქართულ სეგმენტშია ჩვეულებრივი, რადგან სიმართლე გითხრათ ანალოგიურად აკრიტიკებენ პერეს, ბარსას მესვეურებს და ასე შემდეგ.. ჩვენ ყოველთვის ყველაფრით უკმაყოფილეობი ვართ.. მალევე გვავიწყდება ის საამაყო რაც აქამდე გაკეთდა. მე ვამაყობ ამ ფეხბურთელებით, ამ გუნდით რომელმაც მთელი ეს გზა ფანტასტიურად გაიარა.. დიახ, წავაგეთ.. უკვე მერამდენედ, მაგრამ ეს ფეხბურთია.. თავისი შეცდომებით, მარცხით, იმედგაცრუებით და გამარჯვებით!

მე ვარ ამაყი და ძალიან ბედნიერი იმ ფაქტით რომ ვარ იუვენტუსის ქომაგი.. იუვენტუსის ქომაგი კი სიკვდილამდე ამ ფერების და იდეოლოგიის მატარებელი იქნება. ყველაზე საოცარი ის არის, რომ ფეხბურთელები ჯეროვნად აფასებენ საკუთარ ქომაგებს და მათ ჩვენზე მეტად ტკივათ ახლა, რადგან უნდოდათ მსოფლიოს შავ-თეთრად შეღებვა.. მაგრამ ეს აუცილებლად მოხდება.. ჩვენთვის მათ გამო სამყარო ისედაც შავ-თეთრია.. ჩვენ კი ძალიან, ძალიან ბევრნი ვართ მთელს მსოფლიოში!

Fino Alla Fine!