იუვენტუსი – ბენფიკა | მატჩის ტაქტიკური ანალიზი

ჩემპიონთა ლიგის მორიგ ტურში ტურინის „იუვენტუსმა“ საკუთარ კედლებში ლისაბონის „ბენფიკა“ დაამარცხა. ანგარიში 2-0 დამაჯერებლად გამოიყურება, თუმცა..

ტაბლოს მიღმა ლუჩიანო სპალეტისა და ჟოზე მურინიოს საინტერესო ტაქტიკური დუელი იმალება.

როგორ შეცვალა შესვენებამ თამაშის სურათი და რატომ აღმოჩნდა ვესტონ მაკკენის როლი გადამწყვეტი? გთავაზობთ მატჩის ტაქტიკურ გარჩევას.

პირველი ტაიმი: სტატიკური პოზიციური შეტევა და ჩაკეტილი ცენტრი

მატჩის საწყისი 45 წუთი კლასიკური „ჭადრაკის პარტია“ იყო. ჟოზე მურინიომ „ბენფიკა“ მოსალოდნელი დაბალი, კომპაქტური ბლოკით განალაგა (5-4-1 დაცვით ფაზაში), რამაც „იუვენტუსს“ ცენტრალური დერეფანი სრულად გადაუკეტა.

• „იუვეს“ პრობლემა: ტურინელები ბურთს აკონტროლებდნენ, მაგრამ შეტევის განვითარება უჭირდათ. ფაბიო მირეტი, რომელიც ხაზებს შორის უნდა ყოფილიყო დამაკავშირებელი, „ბენფიკას“ საყრდენების წნეხის ქვეშ მოექცა.

• სივრცის დეფიციტი: „იუვენტუსის“ ვინგერები ხშირად იწევდნენ ცენტრისკენ (Inside Forwards), რაც ფლანგებს აშიშვლებდა, თუმცა განაპირა მცველები ვერ ახერხებდნენ შეტევაში ეფექტურ ჩართვას პორტუგალიელთა სწრაფი კონტრშეტევების შიშის გამო.

• მურინიოს მთავარი სამიზნე მანუელ ლოკატელი იყო. ორკუნ კოკჩუ პერსონალურად მეურვეობდა იუვენტუსის „რეჯისტას“, რითაც ტურინელებს შეტევის ღერძს უჭრიდა. პარალელურად, ფაბიო მირეტი ფლორენტინო ლუისის „გალიაში“ მოექცა, რამაც იუვენტუსის შეტევა „U-ფორმის“ უშინაარსო გორებად აქცია.“

სპალეტის „შამათი“: ცვლილებები, რომელმაც თამაში გახსნა

მატჩის ბედი შესვენებაზე გადაწყდა. ლუჩიანო სპალეტიმ ზუსტად დაინახა, რომ გუნდს აკლდა ორი რამ: სისწრაფე ფლანგზე და ფიზიკური ძალა საჯარიმოში.

1. ფრანსიშკუ კონსეისაოს ფაქტორი: მირეტის ნაცვლად კონსეისაოს შემოყვანამ „იუვენტუსს“ მარჯვენა ფლანგზე ბუნებრივი სიგანე (width) შესძინა. კონსეისაო არ ეძებდა ცენტრს, ის ხაზს მიჰყვებოდა და „ბენფიკას“ მცველებს აიძულებდა გაშლილიყვნენ. ამან ავტომატურად გააჩინა „ჯიბეები“ (half-spaces) ცენტრალურ ზონაში.

2. მაკკენის ჰიბრიდული როლი: ტაქტიკური სქემა 4-2-3-1-დან უფრო 4-1-4-1-ს ან 4-3-3-ს დაემსგავსა შეტევაში, სადაც ვესტონ მაკკენიმ „Box-to-box“ ნახევარმცველიდან ფაქტობრივად მეორე ფორვარდად გადაინაცვლა. მისი დავალება მარტივი იყო: ჯონათან დევიდის მიერ გამოთავისუფლებულ სივრცეებში შეჭრა.

🛡️ ლოკატელის „უხილავი“ სამუშაო და პრესინგის გარღვევა

მაშინ, როცა ყველა შეტევაზე საუბრობს, არ უნდა დაგვავიწყდეს მანუელ ლოკატელის როლი. მურინიომ მის წინააღმდეგ პერსონალური მეურვეობა დააწესა (ხშირად კოკჩუ ამოდიოდა მაღლა), რათა „იუვეს“ შეტევების რიტმი დაერღვია.

თუმცა, ლოკატელიმ ჭკვიანური მანევრით უპასუხა: ის ხშირად ეშვებოდა მცველებს შორის (Lavolpiana Build-up), რითაც ქმნიდა რიცხობრივ უპირატესობას (3 vs 2) პირველ ხაზში. ამან საშუალება მისცა განაპირა მცველებს, უფრო მაღლა აეწიათ, თუმცა პირველ ტაიმში ამ სივრცეების ათვისება ვერ ხერხდებოდა.

გოლების ანატომია

1. ტურამის ინდივიდუალური გარღვევა (1-0) პირველი გოლი არ ყოფილა კომბინაციური ფეხბურთის შედეგი, თუმცა ის ტაქტიკურმა ცვლილებამ განაპირობა. რადგან „ბენფიკას“ დაცვა იძულებული გახდა ფლანგებზე გაშლილიყო (კონსეისაოს შიშით), ცენტრში დერეფანი გაიხსნა. კეფრენ ტურამმა, რომელიც ბურთის ტარებით (Ball Carrying) გამოირჩევა, ზუსტად ეს სივრცე გამოიყენა, ჩამოიცილა ოპონენტი და კლასიკური დარტყმით გახსნა ანგარიში.

2. „მესამე კაცის“ პრინციპი (2-0) მეორე გოლი სახელმძღვანელოებში შესატანი ეპიზოდია. ჯონათან დევიდი, რომელიც მთელი მატჩი ზურგით თამაშობდა კარისკენ, ამჯერად სიღრმეში ჩავიდა. მან ცენტრალური მცველი თან გაიყოლა, რითაც ზურგს უკან სივრცე დატოვა. სწორედ ამ სივრცეში შეიჭრა მაკკენი (ე.წ. Late Run), მიიღო პასი და ერთი შეხებით დააგვირგვინა. ეს იყო სპალეტის დავალების იდეალური შესრულება.

⚡ „იზოლაციის“ პრინციპი: როგორ გათავისუფლდა ფლანგი?

მეორე ტაიმში სპალეტიმ გამოიყენა კლასიკური „გადატვირთვის“ (Overload to Isolate) ტაქტიკა. „იუვენტუსი“ განზრახ აგროვებდა ბურთს და მოთამაშეებს მარცხენა ფლანგზე (ილდიზის და კამბიასოს ზონაში), რითაც „ბენფიკას“ მთელი დაცვითი ბლოკი იქით გადაჰყავდა.

როგორც კი პორტუგალიელები მარცხნივ გადაიხრებოდნენ, მოჰყვებოდა ლოკატელის ან ტურამის სწრაფი დიაგონალი მარჯვენა ფლანგზე, სადაც კონსეისაო 1-ზე-1 რჩებოდა მცველთან. სწორედ ამ სტრატეგიამ დაშალა მურინიოს კომპაქტური დაცვა.

საგოლე მომენტები და დაცვითი დისციპლინა: რატომ ვერ გაიტანა „ბენფიკამ“?

მიუხედავად 2-0 ანგარიშისა, სტატისტიკა ( მოსალოდნელი გოლები) გვიჩვენებს, რომ „ბენფიკას“ შანსები ჰქონდა (1.38 საგოლე ეპიზოდი).

• დი გრეგორიოს როლი: მეკარემ კრიტიკულ მომენტში (0-0-ზე) შეინარჩუნა გუნდი თამაშში.

• გადამწყვეტი მომენტი: ვანგელის პავლიდისის აცილებული პენალტი ფსიქოლოგიური გარდატეხა იყო. ტაქტიკურად, „იუვენტუსის“ მცველებმა (განსაკუთრებით ბრემერმა) კარგად შეძლეს პორტუგალიელთა სწრაფი გარდამავალი ფაზების (Transition) ჩახშობა ტაქტიკური ჯარიმებითა და პოზიციური დაზღვევით.

🛑 „Rest Defense“ – დაცვა შეტევის დროს

მეორე გოლის შემდეგ „ბენფიკა“ სრულად მოიშალა, რისი მიზეზიც „იუვენტუსის“ შესანიშნავი „Rest Defense“ (დაცვითი განლაგება ბურთის ფლობისას) იყო.

როდესაც „იუვე“ უტევდა, ბრემერი და კელი ცენტრალურ ხაზს არ სცილდებოდნენ და მჭიდროდ მეურვეობდნენ პავლიდისს.

„რატომ ვერ გარბოდა „ბენფიკა“ კონტრშეტევაზე? ამის მიზეზი „იუვეს“ Rest Defense (დაცვა შეტევის დროს) იყო. ბრემერი და ლოიდ კელი ცენტრალურ ხაზს არ სცილდებოდნენ. კელის სისწრაფემ და „ცაციობამ“ გადამწყვეტი როლი ითამაშა ბენფიკას სწრაფი ფლანგელების ნეიტრალიზებაში. იუვენტუსი მეტოქეს ბურთის მიღებისთანავე ბლოკავდა.“

დასკვნა

ეს გამარჯვება მწვრთნელის გამარჯვებაა. თუ პირველ ტაიმში „იუვენტუსი“ პროგნოზირებადი და ნელი იყო, მეორე ტაიმში სპალეტიმ მოედანი გააფართოვა და ვერტიკალური ფეხბურთი შესთავაზა მეტოქეს.

• მატჩის საუკეთესო მოთამაშე: ვესტონ მაკკენი – მისი უნარი, იგრძნოს სივრცე და დროულად აღმოჩნდეს დასარტყმელ პოზიციაზე, ამ ფორმაციის „იუვენტუსისთვის“ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია.

„იუვენტუსმა“ დაამტკიცა, რომ შეუძლია თამაშის ხასიათის შეცვლა მსვლელობისას, რაც ჩემპიონთა ლიგის პლეი-ოფისთვის საუკეთესო განაცხადია.

მატჩის სტატისტიკური პანელი

ვიზუალური მონაცემები ადასტურებს, თუ როგორ შეიცვალა თამაშის სცენარი შესვენების შემდეგ.

1. ბურთის ფლობა (დინამიკა ტაიმების მიხედვით)

პირველ ტაიმში „იუვენტუსის“ დომინაცია უნაყოფო იყო, მეორეში კი სპალეტიმ ბურთი შეგნებულად დათმო სივრცეების სანაცვლოდ.

2. პასების სიზუსტე და განაწილება

• იუვენტუსი: 89% (542 პასი).

  • გამორჩეული: მანუელ ლოკატელი (94%) – ცენტრის მეტრონომი.

  • შენიშვნა: მეორე ტაიმში სიზუსტემ ოდნავ იკლო (85%-მდე), რაც რისკიანი, ვერტიკალური პასების მატებით აიხსნება.

• ბენფიკა: 78% (315 პასი).

  • პორტუგალიელებს უჭირდათ ბურთის ფლობის შენარჩუნება პრესინგის ქვეშ.

3. დარტყმების რუკა – მთავარი აქცენტები

• იუვენტუსი (14 დარტყმა / 6 კარში):

  • 🔴 გოლები: ორივე გოლი გატანილია საჯარიმოს ცენტრალური ზონიდან (ე.წ. Danger Zone), 11-მეტრიანის ნიშნულსა და მეკარის მოედანს შორის. ეს ადასტურებს, რომ სპალეტის გეგმა (ბურთის საჯარიმოში შეტანა) მუშაობდა.

  • ❌ შორი დისტანცია: პირველ ტაიმში იყო 4 უშედეგო დარტყმა საჯარიმოს გარედან.

• ბენფიკა (9 დარტყმა / 3 კარში):

  • ძირითადი საფრთხე მოდიოდა მარცხენა ფლანგიდან

  • პენალტი: ვანგელის პავლიდისის აცილებული პენალტი იყო მატჩის ყველაზე მაღალი საგოლე ეპიზოდი (0.79) მომენტი, რომელიც ვერ გამოიყენეს.